Zapalenie opłucnej

Pakiet ten prawdopodobnie uciskał na nerw wsteczny, bo po operacji, którą chory zniósł dobrze, głos mu powrócił całkowicie. U drugiego chorego z nieznaczną chrypką i z niewielkim niedowładem lewego wię-zadła głosowego wykonaliśmy zabieg operacyjny, przy którym łącznie z płucem usu­nęliśmy także i konglomerat węzłów chłonnych, znajdujących się pod opłucną śród­piersiową i uciskających na nerw wsteczny. I u tego chorego głos całkowicie powrócił. Przeciwwskazaniem do operacji zdaniem Gibbona i wsp. jest krwotoczne zapalenie opłucnej, jeżeli w odwirowanej treści z jamy opłucnej znajdzie się komórki rakowe. Barthel donosi, że z 300 chorych na raka płuca 175 było nie-operacyjnych, przy czym u 101 stan nieoperacyjny stwierdzono klinicznie, a u 74 — w czasie próbnej torakotomii. Według tego autora nowotwór można uważać za nieoperacyjny w razie przerzutów w innych narządach, przy raku opłucnej, złym stanie narządu krążenia lub czynności oddechowej, przy prze­rastaniu dużych naczyń lub osierdzia. Organiczne uszkodzenie serca (z dekom-pensacją lub bez niej) i ciężka arytmia są bezwzględnym przeciwwskazaniem do operacji. Uszkodzenie mięśnia sercowego, ujawnione na elektrokardiogra-mie, jest przeciwwskazaniem względnym. Nieraz za pomocą leków, lizjoterapii i specjalnej diety w ciągu 2—3 tygodni udawało się poprawić stan chorego o tyle, że zabieg był możliwy. Szczególną uwagę zwraca Barthel na określenie możliwości czynnościowych dróg oddechowych, przy resekcji bowiem usuwa się znaczną część tkanki płucnej. Za minimalne warunki operacji uważa on: pojemność życiową płuc ponad 1200 ml, wynik próby Sztangego — powyżej 20 sek., ciśnienie parcjalne powyżej 60 mm Hg. Największą uwagę przywiązuje się do tego ostatniego testu, obserwował bowiem kilku chorych, u których po­jemność życiowa płuc i wynik próby Sztangego były zadowalające, lecz ciśnie­nie parcjalne było niższe od 60 mm Hg, i stan ich okazywał się nieoperacyjny. Z innych przeciwwskazań wymienia stwardnienie nerek, hipoproteinemię, char­łactwo.