Rozszerzenie się nowotworu poza granice płuca z rozległym nacieczeniem sąsiednich narządów

Do tych pierwszych należą: rozszerzenie się nowotworu poza granice płuca z rozległym nacieczeniem sąsiednich narządów i tkanek — osierdzia, przepony, żeber z uszkodzeniem ich budowy, niepostrzeżone zrastanie się nowotworu z dużymi naczyniami śródpiersia — z żyłą główną górną i dolną, aortą, i rozprzestrze­nianie się jego na rozdwojenie tchawicy, na jej boczną ścianę łub zajęcie wę­złów chłonnych przez przerzuty, liczne przerzuty do węzłów chłonnych śród­piersia lub przerzuty odległe. Wszystko to można wykryć już w czasie badań klinicznych chorego lub dopiero na stole operacyjnym po otwarciu jamy opłucnej. Z przeciwwskazań uwarunkowanych ogólnym stanem chorego A. I. Sawicki szczególne znaczenie przypisuje czynnościowemu stanowi narządu oddecho­wego i krążenia. Do najbardziej niepokojących objawów oprócz niewydolności sercowo-płuc­nej, charakteryzującej się dusznością, sinicą, obniżoną pojemnością życiową płuc i skróceniem przerwy oddechowej (próba Sztangego), zalicza on wyraźne niedotlenienie krwi, spowodowane znacznym wzrostem ciśnienia żylnego. J. W. Falileew ustalił, że z 42 chorych na raka płuca, u których przed operacją nie stwierdzono oznak niewydolności płucnej lub sercowo-płucnej, jeden zginął po pneumonektomii z powodu niewydolności sercowej. Z 36 chorych ze stwier­dzoną niewydolnością płucną zmarło 4, a z 6 z wyraźnym zespołem niewydol­ności sercowo-płucnej — wszyscy. Stąd autor wnioskuje, że zespół niewydol­ności sercowo-płucnej, szczególnie u chorych w starszym wieku, powinien być wskazaniem do znacznego ograniczenia aktywności chirurga, zwłaszcza w wy­borze metody operacji i w określeniu jej rozległości.