Meier-Siem (1955)

Meier-Siem (1955) rozróżnia bezwzględne i względne objawy rentgenowskie nieoperacyjności raka płuca w połączeniu z danymi klinicznymi. Jego zdaniem dane rentgenowskie wskazują na nieoperacyjność, gdy: nowotwór przechodzi na stronę przeciwną, makroskopowe zmiany w oskrzelu umiejscowiane są bliżej niż 2 cm od rozdwojenia tchawicy, na rentgenogramie uwidaczniają się po­większone węzły chłonne w okolicy rozdwojenia tchawicy, powodujące wy­gięcie jej lub odchylenie oskrzela głównego, zmiany w ścianie tchawicy wska­zują na rozprzestrzenienie się nowotworu, występują zmiany w ścianach dużych pni żylnych, szczególnie żyły głównej górnej w następstwie przerastania jej przez nowotwór, wnęka płuca w czasie czynności oddechowej pozostaje nieru­choma, co świadczy o wciągnięciu w proces nowotworowy i śródpiersia, nastę­pują zmiany w położeniu i kształcie przełyku, powiększają się węzły chłonne śródpiersia górnego, w okolicy aorty i gdy pojawia się niedowład nerwu wstecznego. . Duże znaczenie w określaniu operacyjności Meier-Siem przywiązuje do tomo­grafii i bronchoskopii, bo pozwalają one prawidłowo określić rozmiary i kształt nowotworu, a także zajęcie węzłów chłonnych. Zawsze bardzo ważne jest ba­danie przełyku, ponieważ zmiany w jego kształcie i położeniu mogą wskazać na jego wciągnięcie w proces nowotworwy śródpiersia. Autor specjalnie pod­kreśla trudności rentgenowskiego wykazania nacieczenia śródpiersia. Na 74 chorych próbna torakotomia ujawniła zajęcie śródpiersia u 44, u których nie stwierdzono tego badaniem rentgenowskim. Aby wykryć, czy nowotwór rozprzestrzenił się w śródpiersiu, autor próbował wprowadzać tlen do śródpiersia.